Film

Filmgids.nl - Reviews

• Patrik 1.5
  

  Patrik, het adoptiekind van Sven en Göran Skoogh blijkt geen peuter van 1.5 maar een crimineel van 15. Regisseur Ella Lemhagen verpakte de vertelling met meer tragedie dan het komische plot doet vermoeden.

  
  
  
• The Messenger
  

  De laatste jaren worden we in filmland bijna doodgegooid met films over de intra-individuele gevolgen van een oorlog. Niet alleen zorgen deze gruweldaden voor veel expliciet leed en verderf, ook de psychologische gevolgen voor de betrokkenen zijn vaak niet te onderschatten.

  
  
  
• Adrift
  

  Als ze op het Internationaal Filmfestival van Rotterdam deze Adrift aanprijzen als de beste Vietnamese film sinds Xich Lo, wordt de interesse van menig filmliefhebber natuurlijk gewekt. Dat het ook nog eens de prijs voor internationale filmkritiek wist weg te kapen in Venetië doet daar natuurlijk allesbehalve afbreuk aan.

  
  
  
• Sauna
  

  Het decor voor deze horrorfilm zijn de bossen in Karelië, het gebied tussen Finland en Rusland. Het verhaal begint met twee verschillende groepen Finnen en Russen die op pad worden gestuurd om de grens tussen beide landen vast te leggen. Nadat ze daarvoor een echte oorlog uit hebben gevochten, komen beide teams ook nu niet echt goed overeen.

  
  
  
• Funuke
  

  Regisseur Yoshida laat in Funuke de ouders van de familie Wago op gruwelijke wijze overlijden waarna de overgebleven gezinsleden samenkomen om het verdriet te verwerken. Net als in Still Walking wordt al snel duidelijk dat deze personen totaal vervreemd zijn van elkaar.

  
  
  
• Pickpocket
  

  Robert Bresson is zonder twijfel een van de meest bijzondere en radicale regisseurs uit de geschiedenis. Hij verlangt namelijk van zijn acteurs dat zij vooral niet doen wat normaal van hen verwacht wordt, namelijk acteren. Het in 1959 verschenen Pickpocket is hier alvast een perfect voorbeeld van.

  
  
  
• Procès de Jeanne d'Arc
  

  Bresson’s film houdt zich enkel bezig met het proces van Jeanne d’Arc en is gebaseerd op officiële transcripten van het echte proces. De korte speelduur, slechts 65 minuten, zorgt ervoor dat dit kan zonder saai en eentonig te worden.

  
  
  
• The Red Riding Trilogy
  

  Wat krijg je als je de crème de la crème van de Britse acteerwereld koppelt aan een aantal uitstekende Britse regisseurs en die laat stoeien met het fascinerende verhaal van het plaatsje Yorkshire, in de tijd dat de Yorkshire Ripper er rondliep? Juist, de Red Riding trilogie. Een Britse filmtrilogie die behoort tot de beste misdaadthrillers die de Britten ooit hebben voorgebracht.

  
  
  
• Kapò
  

  Gillo Pontecorvo brak in 1966 wereldwijd door met zijn briljante The Battle of Algiers. Zeven jaar eerder maakt hij echter ook al het meer dan behoorlijke, zij het ondanks een Oscarnominatie voor beste buitenlandse film minder bekende, concentratiekampdrama Kapò. Deze film komt nu ruim vijftig jaar na dato eindelijk uit op dvd.

  
  
  
• Terribly Happy
  

  Terribly Happy is een adaptatie van een roman van Erling Jepsen met dezelfde titel die op zijn beurt gebaseerd was op een waargebeurd verhaal. De kaft van de DVD-hoes maakt gewag van gelijkenissen met David Lynch en de Coen broeders en ik kan alvast verklappen dat daar niets van gelogen is.

  
  
  
• Robin Hood
  

  De eerste samenwerking tussen Ridley Scott en Russell Crowe leverde de moderne klassieker Gladiator op. Geen wonder dus dat de verwachtingen voor Robin Hood torenhoog waren. Verwachtingen die niet helemaal waargemaakt worden. Daarvoor mist de film de frivoliteit en het jongensboekachtige gevoel dat altijd zo karakteristiek is geweest voor de inwoner van Sherwood Forrest.

  
  
  
• Vincere
  

  Regisseur Marco Bellocchio laat in Vincere op voortreffelijke wijze zien hoe volharding, eindeloze onverzettelijkheid en brandende passie uiteindelijk tot een krankzinnige wereld leiden. In een tijdperk waar kunst, media en politiek een veelbetekenende wending nemen in de Europese geschiedenis, etaleert Bellocchio het verhaal van Ida Dalser. De geheime liefde van Benito Mussolini.

  
  
  
• Micmacs à Tire-larigot
  

  De Franse regisseur Jean-Pierre Jeunet is bij het grote publiek natuurlijk vooral bekend van zijn sprookjesachtig mooie film over Amélie Poulain. Dat hij daarvoor ook al actief was als maker van een aantal visuele pareltjes met een fantasierijke inhoud is bij de meesten minder geweten. Micmacs grijpt eerder terug naar deze begindagen.

  
  
  
• Kick-Ass
  

  Doorsnee tiener Dave Lizewski besluit zelf een superheld te worden. Zijn redenering: je hoeft geen superkrachten te hebben om mensen te redden en de wereld een beetje beter te maken, lef en doorzettingskracht zijn genoeg. Hij wordt Kick-Ass en dat is ook precies wat de film doet.

  
  
  
• Clash of the Titans
  

  De Griekse wees Perseus ziet zijn stiefouders vermoord worden door een god. Hij zint op wraak. Tijdens zijn missie moet hij velerlei mythische wezens omleggen en een prinses redden bovendien.

  
  
  
• Stellet Licht
  

  Stellet Licht van de controversiële regisseur Carlos Reygadas behoort tot de resem films die het publiek duidelijk in twee kampen onderverdelen. De één vindt het prachtig en effectief terwijl de andere de traagheid van de film associeert met een hoge mate van saaiheid. Toch kaapte de film de juryprijs weg op het Filmfestival van Cannes.

  
  
  
• De Helaasheid der Dingen
  

  Na het speelse maar wisselvallige Steve+Sky en het al consistentere Dagen zonder Lief, kwam regisseur Felix van Groeningen een jaar geleden aanzetten met een verfilming van De Helaasheid der Dingen, een boek van Dimitri Verhulst.

  
  
  
• From Paris with Love
  

  James Reese moet de doorgewinterde CIA-agent Charlie Wax assisteren bij een speciale opdracht waarbij het doel alle middelen heiligt.

  
  
  
• The Road
  

  In een verdorde en grijze wereld trekken een vader en zijn zoon naar het zuiden, met als enige doel: overleven.

  
  
  
• An Englishman in New York
  

  “Als de zonzijde van de straat bezet is, loop je op straat.” Zo flaneerde de Britse entertainer Quentin Crisp in de jaren ’80 door de straten van New York. Met zijn flamboyante kledingsstijl, Britse ‘manners’ en voorliefde voor make-up hing Crisp ergens tussen Oscar Wilde en een androgyne zus van Vanessa Redgrave.